Mengenal Allah S.W.T.

1. Mengenal Allah s.w.t adalah fardhu Ain atas tiap-tiap 

mukallaf dengan mengetahui namaNya dan sifat-sifatNya 

yang bertepatan dengan syarak yang berlandaskan ajaran 

para Nabi dan Rasul.

2. Nama-nama Allah s.w.t (Al-Asma ‘ul-Husna) dan sifat-sifat 

yang Maha Besar dan Maha Tinggi. Nama Allah s.w.t yang 

lebih masyhur di antara segala nama-namaNya ialah Allah, 

disebut lafaz Al-Jalalah (Lafaz yang Maha Besar) dan yang 

lain daripada ini diketahui melalui Al-Quran dan Al-Hadith. 

Semuanya sentiasa menjadi sebutan umat Islam contohnya 

Ar-Rahman, Ar-Rahim, Al-Quddus, As-Salam, Al-Mukmin.

3. Sifat-sifat yang diketahui oleh mukallaf terbahagi kepada 

dua bahagian :-


1) Mengetahui sifat-sifat Allah s.w.t dengan Ijmali (Ringkas) 

iaitu bahawa beriktiqad dan berpegang oleh seseorang 

dengan iktiqad yang putus (jazam) bahawa wajib bagi Allah 

s.w.t bersifat dengan sifat-sifat kesempurnaan yang layak 

dengan keadaan ketuhanan dan mustahil atasNya bersifat 

dengan apa-apa jua sifat kekurangan.

2) Mengetahui sifat-sifat Allah s.w.t dengan jalan tafsili (satu 

persatu) iaitu bahawa beriktiqad dan berpegang oleh 

seseorang dengan iktiqad yang putus dengan dalil aqli 

(dengan akal) dan dalil naqli (dengan Al-Quran dan Hadith) 

bahawa wajib dan beriktiqad dengan iktiqad yang putus 

dengan dalil aqli dan naqli. Maka mustahil atas Allah s.w.t 

bersifat dengan segala lawan sifatyang wajib tersebut.

4. Mengenal Allah s.w.t wajib melalui tiga perkara :-

1) Iktiqad yang putus (jazam) iaitu tiada syak, dzan dan 

waham. Jika iktiqadnya ada salah satu daripada tiga tadi 

maka tidak dinamakan mengenal Allah s.w.t.

2) Muafakat (bersetuju) iktiqad itu dengan yang sebenar 

(bertepatan dengan iktiqad Ahli Sunnah Wal-Jamaah), maka 

tidak dinamakan mengenal jika iktiqad tidak bertepatan 

dengan yang sebenar (Ahli Sunnah Wal-Jamaah) seperti 

iktiqad orang Nasrani dan Yahudi.

3) Dengan dalil sekalipun dengan dalil ijmali, jika iktiqadnya 

putus (jazam) serta bertepatan dengan Ahli Sunnah Wal-

Jamaah tetapi jika tidak dengan dalil maka dinamakan taqlid.

5. Iktiqad yang tidak terputus atau tidak bertepatan dengan 

Ahli Sunnah Wal-Jamaah, maka para ulama membuat 

persetujuan bahawa menghukum orang itu kafir. Dan bagi 

iktiqad orang bertaqlid itu timbul perselisihan ulama padanya. 

Mengikut qaul yang muktamad orang yang bertaqlid itu tidak 

dihukumkan kafir jika taqlidnya putus dengan dihukum 

mukmin yang menderhaka (jika ia belajar maka tidak 

dihukumkan mukmin yang derhaka).

6. Makna taqlid ialah menerima perkataan orang lain dengan 

tidak mengetahui dalil dan keterangan.

7. Taqlid terbahagi kepada dua bahagian :-

1) Taqlid Jazam (putus)

- Iktiqad yang teguh dan tidak akan berubah walaupun orang 

yang diikuti itu berubah. Maka taqlid ini di sisi Ahli Sunnah 

Wal-Jamaah sah imannya kerana ada mempunyai iktiqad 

yang jazam (putus).

2) Taqlid yang tidak Jazam (Tidak Putus)

- Menerima perkataan orang lain dengan tidak teguh 

sekiranya orang yang diikuti seperti guru-gurunya, 

ibubapanya atau lainya. Iktiqad mereka berubah-ubah 

mangikut orang yang diikutinya. Maka taqlid ini dihukumkan 

tidak sah imannya kerana serupa imannya dengan syak,zhan 

atau waham(tiada putus).

8. Kesimpulannya iman orang yang bertaqlid sentiasa di 

dalam bahaya atau bimbang dan tergantung kebenarannya 

atas orang yang diikutinya. Jika benar perjalanan orang yang 

diikutinya seperti guru-gurunya maka mengikutnya selamat, 

tetapi jika sebaliknya binasalah mereka.

9. Hendaklah seseorang itu bersungguh-sungguh menuntut 

Ilmu Tauhid yang sahih supaya terlepas ia daripada syak dan 

waham dalam iman kerana di akhir zaman ini terdapat ramai 

ahli-ahli bida’ah.

10. Taqlid itu membawa mudharat kerana jalan membawa 

kepada sesat yang amat hina yang tiada layak pada 

seseorang manusia.